Beş yaşında yetim kalan bir çeçen çocuk annesiyle yalnız yaşamaktadır. Fakirdirler, ekilecek biçilecek çok fazla arazileri de yoktur. Belli bir zamana kadar eş dost, hısım akarabının yardımlarıyla geçinmeğe çalışırlar. Zaman ilerledikçe çocuk büyür gelişir ve de büyüyüp geliştikçe olgunlaşır, olgunlaştıkça da yiğitleşir. Yaşından beklenmeyen tavır ve davranışları vardır. Yiğitliğinden, dürüstlüğünden ve yardım severliğinden ötürü köyde yaşayanlar ona "MAKKIL" (KARTAL) Aadını koymuşlar. Köyün bütün çocukları ona benzemeye gayret ederlermiş. Makkıl ın kendisi gibi özü sözü bir, yiğit mi yiğit beş arkadaşı varmış. Makkıl la birlikte bu altı arkadaş, adeta bir babadan olm

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!

 Bişey yazamıyorum... Teşekkürler

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!

çok güzel bir hikaye

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!

çok güzel gerçekten annelerimizden öğreneceğimiz çok şey var

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!

 süpersin sipse_adige ...

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!

gerçekten çok güselmiş çok tşkler hayatta öğreneceğimiz gerçekten çok şey var bunların bir kısmını annemizden bir kısmını arkadaşlarımızdan öğreniyoruz önemli olan bizlerden sonrakilerede öğretebilmek ....

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!

Hiç bir insana rastlamadım ki, onda öğrenilecek bir şey olmasın.
Alfred de Vigny Dinlemeyi öğrenirsen, kötü konuşmalardan bile yararlanabilirsin.
Plutarch paylaşımın için teşekkürler  

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!

ELLerine sagLık sipse_adige

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!