Şamil Basayev'e adanmıştır...

 Bismi Hu…      Gecenin kara yüzü bulut bulut dağılmış, ışıltılı elbisesini giyivermişti gökyüzü. Her gece yatağa uzandığında,baş ucundaki perdeyi yarı aralar,günün ışığı yüzüne vurunca uyanmayı severdi. Hüzün bulanığı gülümsemeleri göz bebeklerine iğneyle tutturulmuş, soluk yüzlü kız akşamın yorgunluğu parmaklarına sinmiş bir halde araladı göz kapaklarını.Uyanmasıyla ağrılarının başlaması hep mi aynı anda olacaktı? Ekşitti suratını, ağzındaki yoğun açlık tadını yokladı,sağa sola döndü durdu bir süre. Yatağının sağ yanındaki duvarda asılı fotoğrafa sevgiyle baktı, “yine mi uyuyakaldınız?” dedi fısıl

İçeriğin devamı sadece üyeler içindir!